پيشنهاد شد او را به سرزمين‌هاى ديگر تبعيد كنند ؛ چنان ديدند كه اين كار به محمّد ( ص ) امكان مىدهد تا به نشر و ترويج دين خود همّت گمارد . در نهايت رأى آنان بر پيشنهاد ابو جهل يا شيطان قرار گرفت كه از هر قبيله يك جوان دلير و نسب‌دار و گيرنده انتخاب كنند و آنگاه به هر كدام از جوانان يك شمشير برّنده بدهند و آنان با شمشيرهاى خود بر پيامبر ( ص ) وارد شوند و دسته‌جمعى او را بكشند و خون او در ميان همهء قبايل پراكنده شود و بنى عبد مناف نتوانند با همهء طوايف قريش بجنگند و ناچار به گرفتن ديه تن در دهند و آنان هم ديه مىدهند . بدين ترتيب كار پايان مىيابد . روشن است كه ويژگىهايى كه براى جوانان در نظر گرفتند ، براى اين بود كه هيچ يك از قبايل به تسليم جوان خويش نينديشد ، زيرا اگر او را تحويل دهند ، بنى هاشم براى وارد كردن ضربه هر چند محدود به قريش قدرت بيشترى خواهد داشت . همچنان كه چنين ويژگىهايى ، اجراكنندگان اين جنايت پليد را در انجام مأموريت آن‌ها كه ذره‌اى ترديد ، و ضعف و سستى در اجراى آن جايز نبود ، مطمئن‌تر و جسورتر مىساخت . به هر حال خداوند متعال از طريق وحى پيامبرش را از اين توطئه آگاه كرد : وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَ يَمْكُرُونَ وَ يَمْكُرُ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ . « 1 » مكر الهى در اينجا ، تدبير سرّى براى شكست اقدامى است كه ديگران بر انجام آن هم داستان شده بودند . 2 . على ( ع ) در بستر پيغمبر ( ص ) مورّخان مىگويند : جوانان قريش بر در خانه پيامبر ( ص ) كه مطابق برخى

--> ( 1 ) . انفال ( 8 ) : 30 .